Kort to nie inwestycja w beton. To inwestycja w model biznesowy.
Budując pierwszy obiekt, łatwo skupić się na tym, co widać.
Konstrukcja.
Szkło.
Nawierzchnia.
Oświetlenie.
To są rzeczy mierzalne.
Da się je porównać.
Da się wycenić.
Ale bardzo szybko okazuje się, że to nie beton decyduje o powodzeniu projektu.
Decyduje model.
Czy lokalizacja ma sens.
Czy w okolicy jest realna grupa odbiorców.
Czy struktura cenowa jest dopasowana do rynku.
Czy jest plan na grafik, trenerów, recepcję.
Czy obiekt ma strategię na dni puste, nie tylko na godziny szczytu.
Kort sam z siebie nie zarabia.
Zarabia dopiero wtedy, gdy jest elementem przemyślanego systemu.
Widziałem obiekty z doskonałą nawierzchnią, które świeciły pustkami.
Widziałem też prostsze technicznie realizacje, które żyły od rana do wieczora.
Różnica nie leżała w betonie.
Leżała w modelu.
Budowanie kortów to dla mnie nie jest sprzedaż konstrukcji.
To rozmowa o założeniach biznesowych.
O czasie zwrotu.
O kosztach operacyjnych.
O tym, kto będzie tym zarządzał przez kolejne lata.
Najdroższe błędy nie powstają przy wylewaniu fundamentów.
Powstają przy braku odpowiedzi na pytanie:
„Jak ten obiekt ma funkcjonować za 3 lata?”
Dlatego uważam, że kort to nie inwestycja w infrastrukturę.
To inwestycja w decyzję, czy potrafisz zbudować wokół niego działający organizm.
Beton jest tylko początkiem.
Reszta to struktura, konsekwencja i odpowiedzialność.
Więcej o tym, jak do tego podchodzę, jest na
courts.rakietmania.pl
